Europa kan armada van schaliegastankers uit VS verwachten

Hoewel de gasprijzen in Europa op een dieptepunt zitten, handhaaft de Amerikaanse Energie Informatie  Administratie (EIA) haar prognose dat de VS midden volgend jaar meer aardgas zullen uitvoeren dan  invoeren. Volgens het Internationaal Energie Agentschap (IEA) is deze prognose wellicht wat te optimistisch, maar zal dat tegen 2020-2022 wel het geval kunnen zijn, tenminste als de conjunctuur geen roet in het eten strooit. Dat zal dan gebeuren met een armada van schaliegastankers.

 

Nog maar tien jaar geleden werd  deze overgang van de VS als netto importeur naar netto exporteur van aardgas allerminst verwacht en zelfs weggelachen. Maar door toepassing van recente nieuwe technologie op het gebied van "fracking", kreeg de productie van schaliegas in de VS de laatste jaren forse wind in de zeilen.

 

Vertienvoudigd

De afgelopen tien jaar vertienvoudigde de Amerikaanse productie van schaliegas zelfs tot maar liefst 386 miljard m3. Dat getal staat gelijk met de helft van de totale gaswinning in de VS. Met name de Amerikaanse industrie - en vooral de chemie - profiteerde grootscheeps van deze ontwikkeling. Want in volle crisistijd daalden de gasprijzen in zeven jaar tijd met 85 procent. Daardoor bedragen de productiekosten van de Amerikaanse chemische industrie momenteel maar 20 procent van die van hun Europese concurrenten.

 

Twee maanden geleden arriveerde voor het eerst een gastanker (de "Intrepid") met 27.500 m3 schaliegas aan boord  vanuit de VS in de Noorse haven Rafnes. Het gaat om een project van het Zwitsers-Britse chemieconcern Ineos. Deze gebeurtenis kan volgens directeur David Thompson van Ineos Shipping & Trading worden gezien als het begin van het streven om de Europese markt met Amerikaans schaliegas te bevoorraden.

 

Vraag

In deze context gaat het overigens niet enkel om de aanvoer van schaliegas. Bij de ontginning daarvan komen ook andere gassen vrij zoals ethaangas. Dat ethaangas gaat Ineos in Europa aanwenden voor onder meer de productie van plastics. Daartoe zal elke week een tanker met ethaangas uit de VS vertrekken naar de vestigingen van Ineos in Rafnes (Noorwegen) en Grangemouth (Schotland). Daar wordt het ethaangas verwerkt tot ethyleen, waarna het voor verdere verwerking naar chemische bedrijven in het Antwerpse havengebied wordt verscheept. Het is de bedoeling dat Ineos met acht schepen maandelijks 200.000 m3 gas naar Europa vervoert. Ineos heeft voor dit project 1,8 miljard euro uitgetrokken. De vraag is wel of dit project rendabel zal zijn nu de gasprijzen in Europa zo onder druk staan.

 

Ook het Franse energieconcern EDF laat zich niet onbetuigd. Het sloot vorig jaar een overeenkomst met het Amerikaanse energiebedrijf Cheniere. Dat gaat de komende jaren 26 schepen met schaliegas vanuit de Golf van Mexico naar Duinkerke in Noord-Frankrijk sturen. Daar is inmiddels een reusachtige nieuwe invoerterminal voor gas zo goed als operationeel.

 

Sneeuw

In Amerika begrijpt men intussen maar half dat Europa grotendeels de productie van schaliegas om milieuredenen blijft afwijzen, terwijl nieuwe technologie ecologische schade flink beperkt. Voor een land als Polen, dat grote voorraden schaliegas in zijn bodem heeft, zou de winning van schaliegas de afhankelijkheid van Russisch aardgas als sneeuw voor de zon doen verdwijnen.

 

Bovendien zou Polen ook andere Oost-Europese landen goedkoper gas kunnen leveren dan het Russisch gas waarvan ze afhankelijk zijn. Tot nu toe is er in Polen maar een beperkte productie van schaliegas. Voor Frankrijk dat zelfs een totaal verbod op de winning van schaliegas hanteert, geldt het zelfde. Maar daar is kernenergie heer en meester en weet ze de (schaliegas-)boot af te houden. Nederland doet in feite het zelfde. Alleen het Verenigd Koninkrijk beweegt, zij het nog langzaam, in de richting van schaliegas productie.